W XVII-wiecznej Europie nietolerancja osiągnęła szczyt. Ogarnięty masową histerią kontynent stał się areną 100 tysięcy procesów religijnych.
więcej
Chcesz otrzymywać najnowsze wieści z dziedziny nauki zapisz się do newslettera
Co czwarty człowiek żyjący na świecie hoduje we własnym jelicie 30-centymetrową glistę, a co drugi – innego nicienia, przywrę, pasożytniczego pierwotniaka lub tasiemca. Prawie każdy gatunek zwierzęcia jest gospodarzem pasożyta, a ten w mniejszym lub większym stopniu go wykorzystuje.
Pasożytnictwo polega na czerpaniu korzyści z żywiciela, który należy do innego gatunku zwierzęcia niż pasożyt (w przeciwnym razie ciąża również spełniałaby kryteria tej definicji). Strategią doskonałego pasożyta jest maksymalizacja korzyści przy jednoczesnym ograniczeniu szkodliwości dla organizmu żywicielskiego do minimum. Pasożytami doskonałymi są między innymi tasiemce, które bywają nieodczuwalne dla ich gospodarzy, a objawy, o ile w ogóle występują, są trudne do zdiagnozowania. Zdarza się jednak, że parazytozy czyli choroby wywoływane przez pasożyty, są groźne i trudne do wyleczenia, a niekiedy śmiertelnie niebezpieczne
Wyślij znajomym
Drukuj
